Wspólnotę seminaryjną GSD tworzą nie tylko moderatorzy, wykładowcy i klerycy, ale także siostry zakonne, które spełniają różne posługi na terenie seminarium.

Siostra Bernadetta Jolanta Kałuża, posługuje w seminaryjnej kuchni. Siostra pochodzi z Wielgomłynów. W roku 1999 wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Opieki Społecznej pod wezwaniem św Antoniego. Zgromadzenie powstało 8 grudnia 1933 r., a jego założycielką jest Matka Innocenta Katarzyna Rzadka. Siostry żyją w oparciu o III regułę św. Franciszka z Asyżu. Głównym charyzmatem sióstr Antoninek (nazwa potoczna) jest posługa ludziom chorym i będącym w potrzebie. Siostry Antoninki posługują w myśl hasła Zgromadzenia: "Z miłości do Boga, w służbie bliźniemu, nieść pomoc w cierpieniu." Matka Innocenta "pragnęła, by nowa wspólnota niosła bezinteresowną pomoc potrzebującym, biednym, by wspierała chorych często pozostających bez opieki i pomocy w swoich domach. Widziała konieczność zaradzenia potrzebom najbiedniejszych rodzin, szczególnie wielodzietnych. Z miłości do Boga, w służbie bliźniemu, nieść pomoc w cierpieniu. To zdanie, które uczyniła dewizą swego życia i programem dla zgromadzenia, jest wciąż aktualne".

S. Samuela Klasa posługuje w semninaryjnej administracji, jest siostrą ze Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety csse - Elżbietanki z Prowincji Toruńskiej. Zgromadzenie zostało założone w Nysie w 1842r. przez cztery kobiety, które pragnęły poświęcić się opuszczonym chorym. Były to Klara Wolff, Matylda Merkert, Maria Merkert - która 30.09.2007r. została ogłoszona błogosławioną i Franciszka Werner. Zgromadzenie sióstr posługuje w Polsce w sześciu prowincjach i w różnych częściach Europy (Włochy, Niemcy, Szwecja, Dania, Norwegia, Czechy, Ukraina) i Świata (Gruzja, Boliwia, Paragwaj, Kazachstan, Rosja, Jerozolima).

Do budynków seminaryjnych należy również rezydencja Arcybiskupa Sławoja Leszka Głódzia. W niej posługują siostry z Szensztackiego Instytutu Sióstr Maryi: s. Aleksandra Mikołajczak i s. Renata Kurc. Co prawda nie pracują one bezpośrednio w seminarium, ale wspierają kleryków swoją obecnością i modlitwą. Instytut Sióstr Szensztackich jest jedną ze wspólnot międzynarodowego dzieła założonego przez o. Józef Kentenicha 18 października 1914 roku. Ojciec Józef Kentenich jest Sługą Bożym, a jego proces beatyfikacyjny rozpoczęty 2 lutego 1975 roku jeszcze trwa. Ruch Szensztacki jest ruchem religijnej odnowy. Nazwa pochodzi od miejsca powstania (Schönstatt w Niemczech), znanego na świecie miejsca pielgrzymkowego. Duchowe centrum ruchu stanowi mała, niepozorna kaplica Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej. W niej O. Jóżef Kentenich wraz z wychowankami z gimnazjum księży Pallotynów zawierzyli swoje życie Matce Bożej w przymierzu miłości. W przymierzu zobowiązali się ofiarowywać Maryi wszystkie wysiłki związane z życiem z wiary oraz swoje apostolskie zaangażowanie. W Duchowości szensztackiej akcentuje się wiarę w opatrzność Bożą, przymierze z Maryją (ruch wprowadza swych członków na drogą oddania się Maryi) oraz posłannictwo (Chrześcijanin jest wezwany, aby żyć radykalnie po chrześcijańsku, apostolsko służyć ludziom oraz uświęcać świat). Ruch dzieli się na 25 wspólnot, które razem tworzą Rodzinę Szensztacką. Elementem jednoczącym jest duchowość. Wspólnoty dzielą się na: instytuty świeckie, związki, ligi oraz ruch pielgrzymkowy. Obecnie ruch Szensztacki jest obecny w ponad 80 krajach i zrzesza ponad 3 mln osób.